عجيب اين كه ماهيها بلد نيستند جيغ بكشند.روزهاي باراني آنها دير مي ميرند.در آخرين لحظه وقتي رمق ندارند دمشان را تكان مي دهند و از گرم شدن پولكهايشان چيزي نمي فهمند(فقط ما ادمها مي دانيم كه مي ميريم،مي فهمي كه!)چند قطره باران،مرگ را دو سه قدم از ماهيها دور مي كند،مي شود اين طوري هم گفت كه مرگ سيگاري روشن مي كند و آنقدر همان طرفها قدم مي زند تا باران بند بيايد...

سكوت مطلق.سياهي محض.فقط صداي خش خش قدمهاي من مي اد و زوزه باد.تا حالا شده يهو يه سرما ي حضور رو احساس كني؟من تو تمام اين مسير احساس كردم ترسناك بود و دوست داشتني.

يكي دو ساعتي از نيمه شب گذشته. من رسيدم به ته باغ. وايستادم تو درگاه اشپزخونه  قديمي و متروك. اين كار هر شبه منه انگار نذر دارم، از بچگي عادتم شده، اگه يه شب نيام خوابم نمي بره، به كتك بعدشم مي ارزه.سه قدم به چپ حالا يه قدم به جلو .پيت حلبيي كه از انبار بابا كش رفتم رو صبح تنظيم كردم اينجا، آخه هر بار يه جاي اشپزخونه مي شينم .شايد اينجا جاييه كه ديگران مي ترسن و نميان. جايي كه ديگران نيستن دنج و خوبه.

باباجان  مي گفت از 20 سالگيش اينجا ديگه متروكه شد.تا قبل اون اينجا واسه خودش برو بيايي داشته يه آشپزخونه اربابي بود.وروديش يه در دو لنگه چوبي بود- تو عكسي كه باباجان موقع شام عروسيش گرفته بود- ديدم.وارد كه مي شي يه فضاي صد متريه كه با چند تا ستون سقف رو بالا سرش نگه داشته .روبروش هم فقط يه تهويه كوچيك. پنجره نداره. چون  از ديوارا و سقفش سير و كشميش و مويز اويزون مي كردن.خب نبايد نور مي خورد بهشون.ديگاي بزرگ بار مي ذاشتن واسه اهل خونه .هنوزم چند تا ديگ مسي  اون گوشه سوراخ  و سوخته افتاده.يه شب كه غذاي زايمان عزيزجان رو كه تو 11 سالگي شكم دومش رو فارغ شد بار گذاشته بودن. اونجا سوخت.از بي حواسيه كلفت و نوكرا كه داشتن نقشه ها مي كشيدن واسه شاباش پسر بودن نوزاد. يهو آتيش عيششون رو قمصور كرد واسه اينكه دومي هم دختر شد ونقشه ها نقش بر اب شد تا اومدن بجنبن اتيش زد به همه جا و يه نفر هم زنده نموند. هنوزم عزيزجان مي گه من در عجبم چي شد؟يه عده مي گفتن پاقدم نحس عمه بيچاره بود.يه عده مي گفتن هميشه اونجا صداي اجنه مي شنيدن بعضيام مي گن بخاطر روح خدمتكاراست كه اينجا هميشه سرده...

هيچ جا مثل اينجا اينقدر سرد نيست الان وسط تابستونه اما من از سرما به خودم پيچيدم.امشب نمي دونم چرا ديگه دلهره كبود شدن تنمو از كتك با ته جارو رو ندارم..من خوابم مي اد.امشب رو اينجا مي خوام بخوابم. من خيلي خوابم مي اد...

                                                                   پاييز 90         

چند شب پيش مادرم بي خوابي به سرش زده بود

مادرم شاعر نيس اما برام خيلي قشنگ بود كه يهو

به ياد يه دونه دخترش شعر گفت

 وقتي خوندم تا صبح گريه كردم

واسه همين دلم نيومد اين رو اينجا نذارمش

شايد يه اپسيلون بتونم جبران زحمات و غصه هاشو بكنم.

             ((مامانم اندازه خدا دوستت دارم))

شب رخت بر بست و سحر آمد

به سپيده سحري زيباتر آمد

سحر م آن گل دختر آمد

دختري به آغوش مادر آمد

لطف الله  كه بود شامل من

صبح من زيباتر آمد آن عزيز مادر آمد

گره می خورد بخت من با نگاهت

                                 سیاهی

                                    در آمیخته

                                                با سیاهی

                                                       سید جواد موسوی

كلاف سر نوشت من

قد يك نگاه كوتاه

كج رفت

بي بي بافت و تنم كرد

با عشق درزهايش را كور كرد

اما

حيف اندازه ي تنم نشد./

من شاكيم

از تمام واژه هايي كه

متولدم كردند

از آيه هايي كه

به بندم كشيدند.

از خودم كه جبار

سرنوشت شدم

و تمام لحظه هايي كه

به يك جرعه نوشيدم و شوكران بود./

                                                                                                        9/5/90

تقديم به معلم خوبم سعيد يعقوبي

كه با صبر و لطف بي اندازه اش در وادي شعر راهنمای من بود

                          (( برگردان يكي از قطعه هاي روح مقدس ))

اي كوره راه كهن كه بارها و بارها بر تو گام نهادم

از ميان صخره هاي باريك و سخت

درست در بالاي

كوههايي كه دنياي شما پي افكنده شده صعود كردم

و از انجا

سراشيبي و قامت بلند درختان سبز سر به فلك كشيده را

                                          نگريستم.

و در سايه  ي ارغواني آرام دره ها

درست بر فراز نوك گنبدي شكل كاجهاي آلپ

بر فراز

جلگه هاي شيب دار،جايي كه آفتاب برفها را نرم مي كند

و دست در دستان زمين به گل آرايي مي نشيند،

                                          آرميدم./

رنگ اميزي آسمان،جنگل،طلوع و غروب آفتاب و گلها و حيوانات.همه و همه در آفرينش آثار قومي دست اندر كارند

هنر شاعري در آمريكاي پيش از كلمب چيزي در حد اشعار هومري بود.قافيه ها به خوبي شكل يافته و درام و طنز قالبي داشت.رقصهاي دسته جمعي براي قرباني خدايان به دور آتش مقدس و آواها و آوازها از قدرت جادوئي برخوردار بودند.هر آئيني رقص خاص خودش را مي طلبيد و هر كس به توان و ذوق و شوق خويش دست اندكار بود.

اين جمله بارها شنيده شد كه:

شخصي بگويد من توانا به انجام رقصهاي آوازي نيستم يا آنكه بعكس،كه اين روحيه تا كنون حفظ شده است.

در آوازهاي سرخپوستي،كلمات طوري تغيير شكل يافته كه برگردان آ نرا غيرممكن مي سازد و مجموعه اي است از تعالي احساس و انديشه.بطوري كه سرخپوستان در مقايسه با اشعار سفيد پوستان مي گويند:مردمان سفيد در آوازهاي خود زياد حرف مي زنند،اما احساس منتقل نمي شود،تك تك آوازها براي آئين خاصي است و نيروي جادويي و جاودانه مي بخشد.با آواز ها و آواها روح و كالبد خواننده با عالم هستي يكي شده و به وحدت نائل مي آيد.

((مقدمه اي بود از آلبوم روح مقدس كه موسيقي سرخپوستان آمريكايي است))